Cesarka na życzenie – symbol wygodnictwa czy zdrowego rozsądku?

Opinie matek są skrajne i w dużym stopniu uzasadnione wielkimi emocjami. Warto jednak pochylić się nad tematem i z licznych dyskusji wyjąć najczęstsze przyczyny decydowania się na cesarskie cięcie.

„Z troski o dziecko i strachu przed bólem”

Dlaczego coraz więcej kobiet mówi otwarcie „Tak, jestem za cesarką”, chociaż takie rozwiązanie jest kosztowne i dodatkowo – co podkreślają lekarze, związane z możliwymi komplikacjami? Istnieją cztery powody, które można uznać za najpoważniejsze.

Pierwszy: Lęk przed bólem

Paniczny strach przed bólem porodowym jest najczęstszą przyczyną decyzji o tzw. „CC”. Nie ukrywajmy – poród boli tak bardzo, że w pewnych momentach rodzącym może wydawać się, że balansują na granicy śmierci – tak przynajmniej wynika z wielu opisów bardziej dramatycznych akcji porodowych. A tymi dzielimy się bardzo chętnie, często nie zważając na widoczne przerażenie na twarzach ciężarnych. Co więcej – jeszcze kilka lat temu znalezienie bardzo „dosłownego” filmu z porodu byłoby dość trudne, dzisiaj wystarczy wpisanie jednej frazy w wyszukiwarkę internetową. Panie oglądają zatem filmy i zastygają z przerażenia, błyskawicznie podejmując decyzję o cesarce.

Drugi: Doświadczenie

Kobiety, które nigdy nie rodziły i decydują się na cesarskie cięcie bez uzasadnienia medycznego, spotykają się z większą krytyką otoczenia, niż panie mające za sobą traumatyczne przejścia związane z porodem naturalnym. W tym drugim przypadku najczęściej mowa jest o porodach trwających kilkanaście godzin, okropnym zmęczeniu i lęku, które ostatecznie i tak kończą się operacją wydobycia dziecka przez powłoki brzuszne. Trudno w takiej sytuacji o powstrzymanie się od myśli: „drugi raz na to nie pozwolę”.

Trzeci: Strach o dziecko

Łatwy dostęp do mediów i coraz większa otwartość kobiet powoduje, że częściej słyszymy o przypadkach, w których na skutek nieprawidłowego przebiegu porodu dochodzi do nieodwracalnych uszkodzeń mózgu dziecka czy nawet śmierci noworodka. Tych przypadków nie ma jednak tak wiele – jeśli przyjrzymy się statystykom, to jest ich coraz mniej, a nie coraz więcej. Jednak dla wielu kobiet nawet niewielkie ryzyko jest ogromnym – i trudno im się dziwić, gdy w grę wchodzi zdrowie i życia dziecka. Pada więc decyzja o cesarce.

Czwarty: Wygląd krocza

Ten powód wydaje się być najbardziej prozaiczny, ale – jak to zwykle bywa – „punkt widzenia zależy od punktu siedzenia”. Większość kobiet, które mają za sobą poród naturalny, nie narzeka na wygląd okolic intymnych. Są jednak i takie panie, które na skutek licznych pęknięć i niedbałego zszycia krocza czują się tak oszpecone, że poczucie skrępowania uniemożliwia im czerpanie radości z życia seksualnego. Może się to przełożyć się nawet na jakość życia w związku i to już nie jest prozaiczne.

Czasem można usłyszeć też o innych przyczynach decyzji o cesarce – jak na przykład kwestie związane z wygodą wyboru terminu porodu, co ma duże znaczenie dla pracujących mam. Takie argumenty są jednak banalne i – na szczęście, praktycznie nie występują jako decydujące.

Lekarze ostrzegają – „cesarka to nie zabieg!”

Kiedy słyszymy poruszające historie kobiet mających za sobą traumatyczne doświadczenia z porodówki czy widzimy reportaż na temat silnego niedotlenienia noworodka podczas porodu naturalnego, trudno powstrzymać automatyczną reakcję „tylko cesarka”. Ale lekarze od wielu lat uparcie przypominają – cesarka nie jest alternatywą i nie może być rozpatrywana w kategoriach nieszkodliwego zabiegu. Dlaczego? Jakie negatywne konsekwencje niesie za sobą wyjście dziecka przez jamy brzuszne?

• Po pierwsze – to, o czym często myślimy w negatywnym kontekście, czyli „przeciskanie się” dziecka przez kanał rodny, nie jest dla niego torturą. Natura wymyśliła poród tak sprytnie, że w trakcie jego faz dochodzi do gwałtownego dostarczenia do organizmu hormonów pobudzających rozwój płuc. Dziecko jest naturalnie przygotowywane do wzięcia pierwszego oddechu.
• Cesarskie cięcie jest poważną operacją. A operacje, jak wiemy, wiążą się z możliwością wystąpienia powikłań. W tym przypadku mogą być to krwotoki, uszkodzenia jelit, pęcherza czy moczowodów.
• Dojście do siebie po cesarskim cięciu nie jest tak proste, jak w przypadku porodu siłami natury. Kiedy mija znieczulenie, rana boli  - i z pewnością nie jest to ból należący do lekkich. Młoda mama nie może swobodnie trzymać dziecka ani go karmić, a dojście do pełnej sprawności zajmuje jej zwykle kilka tygodni.

Specjaliści podkreślają też, że panie skupiają się na „tu i teraz”, a przecież ważne jest też całe „potem”. W przypadku cesarskiego cięcia to „potem” może oznaczać nieprawidłowe zabliźnianie się rany, stany zapalne i  nawet zagrożenie dla późniejszej płodności.

Na spokojnie

Kobiecie, która ma za sobą traumatyczny przejścia na porodówce albo której dziecko ucierpiało podczas porodu naturalnego, trudno powiedzieć: „Cesarskie cięcie to fanaberia”. Nie można zatem uprościć tego tematu, a decyzji nazwać zwykłym wygodnictwem. A nawet jeśli to zrobimy, to kobiety mające wybór, takie słowa nie przekonają do zmiany decyzji – jej powody są zwykle zbyt poważne.

Warto jednak mieć na uwadze, że współczesna medycyna rekomenduje porody naturalne – z faktycznej troski o matkę i dziecko, nie z wygodnictwa. I proponuje znieczulenie zewnątrzoponowe, jeśli to właśnie strach przed bólem jest dla nas głównym powodem decyzji o „cesarce na żądanie”.

Autor: K. Wojtaś